Volgens CENELEC en IEC in Europa zijn potentieel explosieve omgevingen verdeeld in zes verschillende gevarenzones. Hoe hoger de kans op een explosieve atmosfeer, hoe hoger de eisen die aan de apparatuur worden gesteld, bijvoorbeeld om de vorming van vonken of hete oppervlakken te voorkomen.
WAGO in de explosiebeveiliging
Basisprincipes van de explosiebeveiliging
Alle wetenswaardigheden over de Ex-bescherming in een oogopslag
Afhankelijk van de zoneclassificatie kan de apparaatcategorie worden gebruikt, om af te leiden welke apparatuur in een zone kan worden gebruikt. De apparaatgroep en apparaatcategorie zijn relevant voor het bepalen voor welke zone een apparaat kan worden gebruikt. Op basis van de temperatuurklassen en explosiegroepen kan worden bepaald voor welke "explosiebeveiligingszone" de apparatuur geschikt is.
In Noord-Amerika wordt een ander classificatiesysteem op basis van de NEC 500- en NEC 505-normen gebruikt. Daar worden de brandbare stoffen verdeeld in drie klassen (klasse I tot klasse III). Klasse I explosieve gassen, dampen en dampen zijn gegroepeerd in de groepen A, B, C en D, klasse II brandbare stoffen in de groepen E, F en G.
Afhankelijk van de frequentie of de duur van het optreden van deze stoffen, zijn de potentieel explosieve zones onderverdeeld in zogenaamde divisies. Divisie 1 komt overeen met zone 0 en 1 en divisie 2 met zone 2. Naast de classificatie van de explosiegebieden, blijven de constructie van de apparatuur en de installatie van de elektrische apparatuur verschillen.
| Gasgroep (Group) | Materiaalvoorbeelden |
| A | Acetyleen |
| B | Waterstof |
| C | Ethyleen |
| D | Propaan |
| E | Metaalstof |
| F | Koolstof |
| G | Graanstof |
Wat gebeurt er bij een explosie, welke factoren zijn hierbij doorslaggevend en welke veiligheidsmaatregelen kunnen worden genomen? Alle wetenswaardigheden over ATEX, Ex-omgevingen, explosieveiligheidsklassen enz.